İnsanlık, var olduğu birinci periyotlardan bu yana öyküler anlatma ve dinleme eğilimi taşıyan bir tabiata sahip. Yapılan şimdiki ruhsal çalışmalar, kurgusal anlatıların insanların öbür bireylerle bağ kurma, öz inanç kazanma ve inançta hissetme üzere temel muhtaçlıklarını direkt karşıladığını gösteriyor. Ekran karşısında ya da bir kitabın sayfalarında karşımıza çıkan karakterler, farkında olmadan içimizdeki duygusal boşlukları doldurmaya başlıyor.
Georgia Üniversitesinde Dr. Joshua Baldwin liderliğinde yürütülen yeni bir bilimsel araştırma da bu zihinsel sistemin işleyişine dair çok değerli bilgiler sunuyor. Araştırma sonuçları, kalın kitapları tek solukta okumanın ya da televizyon dizilerinin kısımlarını art geriye izlemenin, sanılanın tersine bilgileri hafızada tutmayı çok daha kolaylaştırdığını kanıtladı.
Bilim dünyasında “geriye dönük hayal gücü katılımı” (RII) olarak isimlendirilen bu süreç, bir öykü bittikten sonra bile zihnimizin o dünyada yaşamaya devam etmesini sağlıyor. Sahneleri başımızda tekrar oynatmak, karakterlerle kurulan duygusal bağı koparmamak ve alternatif finaller üretmek bu düzeneğin birer kesimi. İşte yapılan yeni testler, kısımları vakte yayarak tüketmek yerine maraton formunda izleyenlerin bu zihinsel süreci çok daha derin yaşadığını ortaya koydu. Günlük hayatın getirdiği ağır koşturmacadan ve kaygılardan kaçmak için kurgusal dünyalara sığınan beşerler, öyküleri zihinlerinde büyütmeye çok daha yatkın bir profil çiziyor. Boş vaktin bolluğu bu hayal gücü havuzunu beslerken, yüksek gerilim düzeyi ise zihnin bu yaratıcı alanını ne yazık ki daraltıyor.
Karmaşık olay örgüsünü çözmek
Bölümleri peş peşe izlemek, bilhassa çok sayıda karakterin yer aldığı karmaşık üretimlerde büyük resmi görmeyi önemli biçimde kolaylaştırıyor. Beynimiz, yeni bilgileri organize etmek ve olaylar ortasındaki neden-sonuç bağlarını takip edebilmek için içsel haritalar, yani özel “zihinsel modeller” inşa eder. Bu modeller sayesinde olayların kronolojik sırasını ve karakterlerin bilinmeyen motivasyonlarını çok daha net kavrayabiliyoruz. Dr. Baldwin, ekran başında uzun saatler geçiren insanların pasif birer tüketici olmadığını savunuyor. Bu şahısların, televizyon kapandıktan sonra bile o kıssa üzerine faal olarak düşünmeye devam ettikleri gözlemlendi.
Araştırmaya dahil olan izleyiciler, kendilerini derinden etkileyen ve manalı buldukları üretimlerin hayal güçlerini çok daha güçlü tetiklediğini aktarıyor. Çalışma bilgilerinde televizyon dizilerinin kitaplara kıyasla akılda kalmasının daha kolay olduğu sonucu çıksa da uzmanlar, sıkı kitap okurlarının da benzeri tecrübeler paylaştığına dikkat çekiyor. Bir romanı elinden bırakmadan tek solukta bitiren bir okuyucu, o yapıtı çok daha berrak hatırlıyor ve kitap bittikten sonra da zihninde yaşatmaya devam ediyor.
Kurgusal karakterlerle kurulan platonik dostlukların gücü
Tüm bu süreç, izleyicilerin gerçek hayatta var olmayan kurgusal karakterlerle kurduğu tek taraflı duygusal bağları, yani platonik arkadaşlık münasebetlerini de besliyor. Karakterler büsbütün hayal eseri olsa dahi, ekrana uzun müddet maruz kalmak insan psikolojisinde gerçek bir dostluk, inanç ve duygusal konfor alanı yaratıyor. Sonuç olarak, maraton izleme alışkanlığı sayesinde zihinde güçlü modeller oluşturmak, günlük gerilimle baş etme konusunda insanlara korunaklı ve inançlı bir liman sunuyor.
Yine de bu bilimsel tablonun, ekran karşısında geçirilen her dakikanın büsbütün yararlı olduğu manasına gelmediğini bilmek kaide. Dr. Baldwin, medyanın bireyler üzerindeki tesirlerinin her vakit büyük gri alanlar barındırdığını kıymetle vurguluyor. Günün sonunda tüm bu ruhsal süreçler; izlenilen içeriğin kalitesine, izleyicinin o anki ruh haline ve hayattaki şahsî önceliklerine nazaran tam bir istikrara oturuyor.
