Cornell Üniversitesi Carl Sagan Enstitüsü Direktörü ve gökbilimci Dr. Lisa Kaltenegger, yürütülen son araştırmalar ve NASA dataları ışığında uzayda ömrün gelişebileceği en potansiyel gezegenleri duyuru etti. Güneş sistemimizin ötesindeki kayalık yapılı ve su barındırma kapasitesine sahip dünyaları mercek altına alan Kaltenegger, dış gezegen araştırmalarının artık teorik bir hayalden pratik bir tıp ve temel bilim arayışına dönüştüğünü vurguluyor.
TRAPPIST-1 SİSTEMİ: DÜNYA’NIN İKİZLERİ YAŞANABİLİR BÖLGEDE YER ALIYOR
Uzayda ömür arayışında en beğenilen gaye haline gelen sistemlerin başında, Dünya’dan yaklaşık 40 ışık yılı uzaklıkta bulunan TRAPPIST-1 ultra-soğuk kırmızı cüce sistemi geliyor. Yaklaşık olarak Dünya boyutlarında yedi farklı gezegene mesken sahipliği yapan sistem, atmosferik şartları ve su barındırma potansiyeliyle bilim insanlarının birinci sırasında yer alıyor.
Ancak Dr. Kaltenegger, merkeze çok yakın olan birinci üç gezegenin yüksek sıcaklık sebebiyle canlılığa geçit vermediğini belirtiyor. Yürütülen tahlillerde; TRAPPIST-1 e, TRAPPIST-1 f, TRAPPIST-1 g ve TRAPPIST-1 h gezegenlerinin yörünge mühletleri ve yıldızlarından aldıkları ısı ölçüsü açısından canlılığın filizlenmesine en uygun sıvı su istikrarına (“Goldilocks” bölgesi) sahip olduğu söz ediliyor.
AVATAR’IN PANDORA’SINA İLHAM VEREN PROXİMA CENTAURİ B
Dünya’ya yalnızca 4 ışık yılı uzaklıkta bulunan ve “kapı komşumuz” olarak nitelendirilen Proxima Centauri sistemi, gelişmiş uzay araçları icat edildiğinde insanlığın ulaşacağı birinci durak olarak öne çıkıyor. Üçlü bir yıldız sisteminin modülü olan Proxima Centauri b gezegeni, merkezindeki kırmızı cüce yıldızın etrafındaki cinsini yalnızca 11 günde tamamlıyor.
Yıldızına kütleçekimsel olarak kilitlenmiş durumda bulunan gezegenin bir yüzü daima gündüzü yaşarken öteki yüzü mutlak bir karanlığa gömülüyor. Bu aşırı ortam kurallarına karşın atmosfer müdafaasına sahip olması halinde canlılığın gelişebileceği söz ediliyor. Ünlü direktör James Cameron’ın sinema tarihine geçen Avatar sinemasındaki kurgusal “Pandora” uydusunun da bu sistemdeki gaz devleri ve yıldız yapısından esinlenilerek tasarlandığı kaydediliyor.
KEPLER-62 VE ASTROFİZİKTE YENİ BİR DÖNEMİN BAŞLANGICI
Gökbilim dünyasında 2013 yılında keşfedilen ve Dünya’dan 1.200 ışık yılı uzaklıkta yer alan Kepler-62 sistemi, uzayda kayalık gezegen varlığının kanıtlanmasında dönüm noktası kabul ediliyor. Kepler-62e ve Kepler-62f ismiyle anılan iki ılıman dünya, gaz kütlesi olmaktan uzak, tıpkı Dünya üzere katı yüzey yapısına sahip oluşlarıyla öne çıkıyor.
Dr. Kaltenegger, geçmişte kullanılan kütle ölçüm tekniklerinin gezegenlerin gaz devi mi yoksa kayalık mı olduğunu ayırt edemediğini, fakat Kepler sisteminin keşfiyle birlikte cihanda ne çok sıcak ne de çok soğuk olan milyarlarca potansiyel Dünya ikizinin varlığının katılaştığını aktarıyor. James Webb Uzay Teleskobu ve gelecekteki müşahede araçlarıyla bu 7 gezegenin atmosferindeki kimyasal gaz izleri (biyo-imzalar) taranarak uzaylı ömrünün birinci direkt ispatlarına ulaşılması hedefleniyor.
