Nanomalzemeler İçin Toksisite Testinin Standartlaştırılmasında Yeni Kurallar. Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü (OECD), nanoparçacıkların toksisitesini ve çevresel etkilerini değerlendirmek için özel olarak tasarlanmış yöntemler yayınladı.
2006 yılından itibaren üretilen nanomalzemeler için OECD’nin çalışma grubu tarafından üç yeni test kılavuzu hazırlandı. ABD Arizona Devlet Üniversitesi’nden Andrew Maynard, “Bu, yaklaşık on yıldır devam eden OECD materyal test programından çıkacak ilk kural. Şirketler şimdi bazı nanomalzemelerin çevreye salınımını ve etkisini test etmek ve bir araya gelmek için ne yapmaları gerektiğini biliyorlar” diyor.
Nanotechnologies Industry Association’daki düzenleyici konuların direktörü David Carlander, kuralların ‘çok değerli’ olduğunu ve endüstri tarafından memnuniyetle karşılanacağını söylüyor.
“Bütün bu yönergeler [OECD’nin] üye devletleri arasında veri anlaşmasının karşılıklı kabul görmesi anlamına gelmektedir, bu nedenle bu eyaletlerden birinde test yaptıysanız, bu verileri tüm dünyadaki çeşitli ülkelerde kullanabilirsiniz “.
Geçmişte, nanomalzemelerin ayrı yönetmeliklerle yönetilmesi çağrıları yapıldı, bazı ülkeler ulusal kayıtlar veya raporlama planları oluşturmuş olsa da, çoğu ülkede nano ölçekli olmayan materyallere benzer şekilde muamele görüyorlardı. Örneğin Avrupa’da, kimyasalların düzenlemesinin kaydı, değerlendirmesi, yetkilendirilmesi ve kısıtlanması (Reach) kapsamında bulunmaktadırlar.
Carlander, “Testlerin doğru sonuçlar verdiğinden emin olmak için nanomalzemelere uygulanan test rehberlerinin veya kılavuzlarının daha fazla adaptasyonuna ihtiyaç duyuyoruz” diyor.
Avrupa komisyonu yakın zamanda, Reach düzenlemelerinin nanomalzemeler için daha spesifik olmasının nasıl sağlanacağına dair bir öneri yayınladı. Reach bağlamında bir maddenin “nanoformu” nun ne olduğuna dair yeni bir yasal tanım getirmeyi planlıyorlar ve Kasım ayının başlarında çalışma başlattılar. Carlander, karara bağlı olarak, ortaya çıkan değişikliklerin kimyasal şirketler üzerinde geniş kapsamlı etkileri olabilir diyor.
Carlander, “Bu, nanoteknoloji endüstrisi için problem değil, biz nanomalzemelerle çalıştığımızı biliyoruz” diyor. Fakat geleneksel kimyasal endüstriler için, örneğin toz veya pigment üreticileri için derin etkiler ortaya çıkabilir. ”
Bu tür şirketler şu anda nanomalzemelerle çalıştıklarının farkında olmayabilir ve bu nedenle ürün ve materyalleri uzun yıllar değişmese de yeni düzenleyici gerekliliklere uymak zorunda kalabilirler. “Malzemenizin bir nanoformun tanımlamasına girdiğini görebilirsiniz ve geleneksel bir madde için gerekli olanın ötesinde ek bilgi sağlamanız gerekebilir”.
Nanopartiküller etrafında daha spesifik düzenlemeler için güçlü bir iştah olup olmadığına bakılmaksızın Carlander, güvenli ve sorumlu kullanımını sağlamanın anahtarının, test yöntemlerini optimize etmek olduğunu düşünüyor. “Önümüzdeki birkaç yıl içinde, nanomalzemeler için düzenlemeler yapıldığında daha fazla kılavuzun yayınlandığını göreceğiz” diyor.
Kaynak : Chemlife 7. sayı
